Hermes tassen

Kies ik voor een Hermes of voor mijn oude leren tas?

Ik, ben ik een Hermes tas?
Sterker nog, het grootste deel van de tijd voel ik me meer een vierdehands vintage tas:
Met een zichtbaar en voelbaar verleden, vooral niet perfect, met van die mooie scheuren in het leer, maar je houdt hem nu eenmaal omdat hij zo handig is en omdat je er zoveel herinneringen mee hebt gedeeld.
Ik vind Hermes tassen eigenlijk ook helemaal niet esthetisch of inhoudelijk aantrekkelijk.
Hij is bedacht, hij is te koop, voor iedereen, niets aan, hij is makkelijk, hij is commercieel, en hij wordt graag gejat.
Hij presteert bij gratie van het aantal knaken dat hij heeft gekocht, en dat is ook het enige.
Niet omdat hij zo mooi is. Of origineel. Of eerlijk geproduceerd.

Hermes tassen

Veel studentes in Amsterdam willen nu ook allemaal die ene tas.
Geen Hermes, maar van een ander Frans duur merk.
Slechts enkele studentes (maar meer dan je zou denken) kunnen hem betalen.
Hij kost namelijk ergens rond de 1000 euro.
Dat zijn ongeveer twee maandbudgetten voor studentes.
Het moet een enorme wilskracht vergen om zo’n bedrag bij elkaar te sparen.
Maanden op water en brood.
Nooit meer een biertje in de soos.
Maar toch wil iedereen die tas.
Waarom eigenlijk?
De vormgeving is karig. Het is eigenlijk een soort polyester zak, met wat leren lipjes en handvatten eraan. Slijt snel, niet handig om kleine dingentjes in te vinden, je telefoon bijvoorbeeld. Of een pen.
Je weet wel, vrouwen die minstens een kwartier met een rood hoofd de spullen in hun handtas ‘omhalen’, in de hoop dat ze het apparaat wat de ongepaste ringtone produceert, vinden.
Zo’n tas is het.
En inhoudelijk? Ik ken het merk niet, maar het schijnt al lang te bestaan.
Het was een familiebedrijf. En nu lopen ze gillend binnen.

Ik denk dat de studentes in Amsterdam een door effectieve marketing gecreëerd ideaalbeeld van Parijse-meisjes-op-Haussman-boulevards-die-op-hun-stiletto’s-naar-hun werk/kroeg-gaan-en-nooit-geldproblemen-hebben, nastreven.
Blijkbaar draagt die ene tas, die specifieke betekenis.
Dus de materie bevat een inhoudelijk verhaal waar de jonge studentes zich aan willen spiegelen. En dat werkt.
Daarom zijn ze bereid 1000 euro neer te leggen.
Terwijl ze daar ook, zeg maar, 10 keer een uitzinnige avond van kunnen beleven.
Uit eten bij een goed restaurant, trakteer je beste vriendin een keer onverwachts, en vervolgens naar een concert, waar je extreem populair wordt omdat je steeds rondjes geeft.
Dat kan ook. 10 keer maar liefst.
Goed voor je netwerk.
Of ze kunnen er een maand van backpacken in Thailand.
Of ze kunnen er een kleine auto van kopen.
Of een weekeinde shoppen in Lissabon.
Of investeren in het begin van een kunstverzameling.
Maar ja. Die tas he.

Bij de Kruidvat verkopen ze nu een tas die erg op het origineel lijkt.
Die kost maar 10 euro.

Oude leren tas

Maar die andere tas, waar ik het meest op lijk, is in de jaren 80 al gemaakt.
De voormalig eigenaar wilde een ‘goede, degelijke, en van tijdloze klasse’ tas, dus het mocht wel iets kosten.
Maar niet te gek veel.
Het moest wel in verhouding blijven.
Vele exemplaren zijn al kwijt of weg, de tas wordt steeds unieker in zijn soort.
Inmiddels 26 jaar oud, is hij van eigenaar op eigenaar doorgegeven of verkocht.
Veel mensen hebben de tas al in hun handen gehad, en hun spulletjes, gedachtes en ervaringen erin meegedragen.
Deze tas heeft fantastische avonturen mogen beleven, maar ook saaie weken van dezelfde trein en dezelfde locatie, elke dag.
Hier en daar vertoont hij al wat scheurtjes, en hij is op een paar plekken gerestaureerd, mooi.
Maar hij is niet kapot en is eigenlijk lekker soepel geworden door het vele gebruik.
Er is nu iemand die veel van deze tas houdt, en er graag voor zorgt.
Soms wordt de tas nog wel eens in een hoek gezet, misschien krijgt de tas niet altijd de aandacht die hij zou willen, maar vaak genoeg neemt de eigenaar hem mee uit, en pronkt ermee, en dan zeggen mensen soms: “Goh, wat een bijzonder leuke tas heb jij zeg! Waar heb je die gekocht? Ik wil ook wel zo’n tas!”
En dan lacht de eigenaar en zegt: “Deze tas, is niet meer te koop. Hij is uniek, en ik heb hem zelf gezocht en gevonden. Ik weet niet precies wat er in het verleden mee is gebeurt, maar dat is niet erg. Ik houd er erg van, dus ik laat hem niet zomaar gaan.”
Jammer, denken de mensen dan.
Maar er zijn nog genoeg andere unieke tassen, zoek met je eigen persoonlijke redenen.
Maar koop geen Hermes tas: want die zijn allemaal hetzelfde, en uit verhouding duur.
Koop van dat geld dan liever een mooi schilderij. En een mooie vintage tas.

Bron: Suus enzo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s